مقام رضا

جابر بن عبدالله انصاری (رحمه الله) خدمت پیامبر (صلی الله علیه و آله) رسید و عرض کرد: «یا رسول الله! "أطیعُوا الله" را فهمیدم، یعنی اطاعت خدا، "أطیعُوا الّرسول" را هم فهمیدم؛ "أولِی الأمرِ منکُم" یعنی چه؟» آن حضرت فرمود: «أولِی الأمر» یعنی علی (علیه السلام)، بعد حسن (علیه السلام)، حسین (علیه السلام)، سجاد (علیه السلام)، باقر(علیه السلام) تا مهدی (عجّل الله تعالی فرجه الشریف). ای جابر! تو امام اوّل تا امام پنجم (علیهم السلام) را زیارت می کنی. سلام مرا به امام پنجم (علیه السلام) برسان». جابر وقتی خدمت امام سجاد (علیه السلام) رسید، نابینا بود. احساس کرد شخص دیگری هم نزد امام (علیه السلام) حضور دارد. آن حضرت فرمودند: «جابر! می خواهی امام بعد از مرا ملاقات کنی؟» پاسخ داد: «آری؛ مگر امام باقرالعلوم (علیه السلام) این جا هستند؟» فرمودند: آری. جابر سلام کرد. آن حضرت پاسخ داد و فرمود: «کیفَ أصبَحتَ یا جابِر؟؛ جابر! به کجا رسیدی؟» او گفت: «من رسیدم به مقامی که درد را بیشتر از سلامتی و فقر را بیشتر از دارایی دوست دارم». آن حضرت فرمودند: «امّا ما این گونه نیستیم». پرسید: «مگر شما چگونه اید؟» فرمود: «اگر خدا درد را بخواهد، درد را می خواهیم؛ اگر سلامتی بخواهد، سلامتی می خواهیم؛ اگر وصل بخواهد، وصل می خواهیم و اگر هجران بخواهد، هجران می خواهیم».

ما باید به وظیفه خود عمل کنیم و راضی به رضای خدا باشیم. مانند حسین بن علی (علیه السلام) که راوی می گوید: هر چه مصیبت برای آقا بیشتر شده و به غروب عاشورا نزدیک تر می شدیم، جمال حضرت برافروخته تر و شاداب تر می شد، چرا که او به وعده های خدا امیدوار و مطمئن بود.

از نظر شرع مقدس اسلام هر گونه ارتباط بین زن و مرد نا محرم ، اعم از ارتباط مستقیم و غیر مستقیم، اگر با قصد لذت (جنسی) باشد و یا خوف فتنه و ترس افتادن به گناه در آن وجود داشته باشد، جایز نبوده و اشکال دارد.

با نگاهی به پاسخ مراجع عظام تقلید به برخی از استفتاءات، این مطلب روشن می شود:

سؤال1: آیا در گفتگوی زن و مرد نامحرم، فرقی بین گفت و گوی مستقیم و از راه دور هست؟

شكر نعمت، یكى از برنامه‏هاى سید الشهدا علیه السلام بود. او در طول شش ماه با سخنرانى، با رفتار و با نامه و پیام، نعمت‏هاى خدا را به مردم یادآورى كرد تا آنان در دایره شكر قرار گیرند ؛ یعنى دهنده نعمت را ببینند، خود نعمت را ببینند، متوجه مصرفِ واقعىِ نعمت شوند و آن را شایسته مصرف كنند تا این نعمت به رضاى حق، بهشت ابد و حیات طیبه تبدیل گردد ؛ آن چنان كه یاران او طى این سفر، تا آخرین لحظه با او همراه شدند و لذت نعمت نور الهى را دریافتند و به شكرانه آن، جانشان را به درگاه الهى هدیه دادند.

مقام شكر نعمت، آن قدر بالا است كه امام حسین علیه السلام در شب عاشورا، شبى كه ساعاتى بیش تا شهادت فاصله نداشت، شش نعمت بزرگ الهى را به یاران خود یادآور شد :

نعمت قرآن : «عَلَّمْتَنَا القُرآن»، نعمت شناخت دین : «وفَقَّهْتَنا فِى الدّین» نعمت اتصال به نبوت : «أكرَمْتَنا بِالنُبُوَّة» و سه نعمت گوش، چشم و درك : «جَعَلْتَ لَنا أسماعا و أبصارا و أفئِدَةً»12. آن گاه از خدا خواست كه براى نعمت‏هایى كه در اختیارشان قرار داده است، شكر خدا را به جا آورند و آن‏ها را در جاى خود مصرف كنند.