آندرا ميشل (خبرنگار MSNBC): رئيس جمهور منتخب (اوباما) گفته است وي خواهان تغيير رويکرد در قبال ايران است، شما فکر مي کنيد تغيير رويکرد و مذاکره با ايران مي تواند کارساز باشد؟

رايس: اکنون مساله برسر مذاکره يا عدم مذاکره با ايران نيست. بلکه سئوال اين است که آيا ايران تمايلي به اتخاذ يک گزينه استراتژيک براي حرکت در يک مسير متفاوت دارد يا خير و البته تاکتيک هاي مختلفي وجود دارد که مي توان براي تحقق اين هدف بکار برد.

اما مهم ترين عنصر اين است که ما اکنون شاهد يک ائتلاف بين المللي هستيم که يک پيام بسيار قوي را به سمت ايران ارسال مي کند، مبني بر اينکه اين کشور حق برخورداري از سلاح هسته اي را ندارد و بايد از مسير فعلي خود دست بردارد.
البته مساله فقط بر سر برنامه هسته اي نيست بلکه حمايت از حماس و حزب الله نيز مطرح است. به علاوه زماني که شما چهار قطعنامه در شوراي امنيت تصويب مي کنيد و همزمان آژانس ها و سازمان هاي اقتصادي بين المللي ايران را (به دليل تحريم ها) ترک مي کنند عملاً به اين معناست که ايران هزينه زيادي براي اقدامات خود مي پردازد. چه زود و چه دير افراد منطقي در ايران به اين نتيجه خواهند رسيد که کشورشان در حال پرداخت هزينه است.

ميشل: «ديويد سانگر» در کتاب جديد خود که بخش هايي از آن در روزنامه نيويورک تايمز به چاپ رسيد اعلام کرد که بوش سال گذشته طرح اسرائيل براي حمله به تاسيسات هسته اي ايران را وتو کرد.

رايس: قصد ندارم در مورد مباحثات داخلي که در کاخ سفيد يا هر جاي ديگري در جريان است اظهار نظر کنم. من درباره اين داستان صحبتي نمي کنم اما مي توانم اين مطلب را به شما بگويم که رئيس جمهور همواره به طور صريح بيان کرده: مسير ديپلماتيک، مسيري صحيح است و به عقيده وي فشار کافي بر روي ايران بايد از طريق تحريم ها وارد شود.
برخي از اين تحريم ها به طور يک جانبه توسط ما، برخي به طور چندجانبه از طريق سازمان ملل و برخي ديگر نيز تحريم هاي گزينشي است که اتحاديه اروپا تصميم به اعمال آن گرفته تا فشار کافي به ايران وارد شود و اين کشور را به تغيير مسير خود وادار کند.
اين سياستي است که ما در طول چند سال گذشته در نظر گرفته ايم و تاثيراتي نيز برجا گذاشته است.

ميشل: يادآوري مي کنم که شما الان اين گزارش ها را تکذيب نمي کنيد.

رايس: من آنها را تاييد هم نمي کنم، آندرا!

ميشل: اين برداشت وجود دارد که شما و گيتس، وزير دفاع، مدافع جدي ديپلماسي و تعامل بيشتر از طريق سازمان ملل و اروپايي ها براي توقف برنامه هسته اي ايران هستيد و در مقابل فشارهايي، شايد از طرف معاون رئيس جمهوري و ديگران مثلا دونالد رامسفلد، وجود دارد که بر پيگيري يک مسير ديگر (به عنوان مثال گزينه نظامي) تاکيد مي کنند. چرا شما فکر مي کنيد مسير کنوني صحيح است؟

رايس: مهم ترين مساله در حال حاضر اين است که رئيس جمهور تصور مي کند مسير فعلي، مسيري درست است. زيرا اين واقعيت که ما دائماً در تلاش براي يافتن مسيري هستيم که افراد مسوول – دقت کنيد نمي گويم ميانه روهاي ايراني، بلکه افراد مسوول و وظيفه شناس در ايران – را متوجه يک مسير متفاوت مي کند، به خودي خود نشانگر خطرات اقداماتي است که ايران مرتکب مي شود. اما اتحاد جامعه بين المللي و اعلام اين مساله به ايران که شما بايد رفتار خود را تغيير دهيد، ضرورت دارد. رئيس جمهور، هيچ يک از گزينه هاي خود را از روي ميز حذف نکرده و دائما در حال تکرار اين مساله بوده است. اما او نيز تا امروز معتقد بوده که مسير ديپلماتيک، جهت صحيح ماست.

ميشل: گزارش هاي زيادي وجود دارد مبني بر اينکه تحريم ها با نقايصي روبروست و شرکت هاي خارجي اين تحريم ها را دور مي زنند.

رايس: مطمئناً ايراني ها نبوغ ذاتي زيادي دارند. آنها سعي مي کنند تا از شرکت هاي پيشرو استفاده کنند. آنها در تلاشند تا تحريم ها را دور بزنند. ما از اين موضوع اطلاع داريم اما در زماني که ايران براي يافتن راه هايي به منظور تامين مالي فعاليت هاي خود تلاش مي کند آمريکا و سيستم مالي بين المللي نيز بيکار نشسته اند.

اگر به اثرات اين فعاليت ها بر روي اقتصاد ايران نگاهي بياندازيد متوجه مي شويد که اين اقتصاد با وجود در اختيار داشتن منابع هيدروکربني فراوان، در حال واردات فرآورده هاي پالايشي است و هر اقدامي در زمينه پالايشگاه هاي داخلي نيز روز به روز براي ايران سخت تر مي شود، چونکه کمک به آنها دشوار است. بنابراين منطقي نيست که ايران مسير فعلي را دنبال کند.

با اين حال ما شاهد انتقادات زياد از مسيري هستيم که احمدي نژاد در پيش گرفته است. شايد هزينه ها به حدي افزايش يابد که در مسير انتخابات آينده ايران کساني پيدا شوند و خواهان پيگيري يک مسير متفاوت باشند.
ميشل: نظر شما درباره راي ممتنع آمريکا  به قطعنامه اخير در سازمان ملل درباره بحران غزه چيست.

رايس: آمريکا به دو دليل به اين قطعنامه راي ممتنع داد که  در حال حاضر به يکي از آنها اشاره مي کنم. ما واقعاً فکر مي کرديم که اين قطعنامه پيش از موعد و زودهنگام است و من توضيح دادم که تلاش هاي ميانجيگرانه مصر به زمان بيشتري نياز دارد به نحوي که ما بتوانيم ارزيابي کنيم که آيا اين قطعنامه شوراي امنيت عملاً قابل اجرا است يا خير.