« شهادت شمس الشموس و انيس النفوس خورشيد سرزمين طوس علي بن موسی الرضا عليه السلام را بر

ولي عصر، امام مهدي عجل الله فرجه الشريف و تمام پيروان مكتب ولايت تسليت عرض مي كنيم. »     

على بن موسى الرضا عليه‏السلام - در روز يازدهم ذيقعده سال 148 هجرى ديده به جهان گشود. مادر بزرگوار آن حضرت بانويى با فضيلت بنام « تُكْتَمْ يا نجمه » بود كه پس از تولد امام،  امام موسی كاظم عليه‏السلام او را « طاهره »  نام نهاد.

كنيه او « ابوالحسن » و لقبش « رضا » است. او پس از شهادت پدر بزرگوارش در زندان بغداد (در سال 183 هجرى) در سن 35 سالگى امامت و رهبرى امّت را بر عهده گرفت.

ده سال آخر  كه امام رضا عليه السلام در آن مي زيست و مصادف با دو رۀ پاياني عمر شريف ايشان بود، دوره اي بود كه از لحاظ سياسي، براي شيعيان بسيار حساس و سرنوشت ساز بود زيرا خليفه آن زمان (مأمون) فرد زيرك و رياكاري بود كه با ظاهر سازي و نيرنگ سعي در فريب مردم مي نمود او همچنين فردي دانشمند بود و در علوم و فنون مختلف مانند فقه و كلام تبحر زيادي داشت و از جانبي ديگر با آگاهي داشتن از جايگاه امام رضا و محبوبيت وي در ميان مردم با ابراز دوستي و علاقه به او تلاش مي كرد حكومت و خلافت خود را مشروع جلوه دهد.
يكي از حقه هايي كه مأمون براي سوء استفاده از مقام و شخصيت امام رضا عليه السلام بكار برد، واگذاري مقام ولايت عهدي به ايشان بود تا علاوه بر اينكه خود را در چشم مردم دوستدار و محبّ امام جلوه دهد اين شبهه را نيز بوجود آورد كه امام رضا و امامان قبل از او چنانچه شرايط فراهم باشد برخلاف آنچه كه اعلام مي دارند بدنبال دنيا پرستي و رياست مي باشند. در واقع مأمون با اين ترفند قصد داشت از مقام و منزلت امام بكاهد، و درصورت عدم پذيرش امام رضا عليه السلام ، وي را به دليل سرپيچي و مخالفت به شهادت برساند. امام رضا عليه السلام نيز با آگاهي از نيّت مأمون با شروطي كه براي پذيرش ولايت عهدي تعيين نمود تمام نقشه هاي او را نقش بر آب كرد.
در زمان امامت امام رضا(ع)چندين شورش بوسيله شاگردان مكتب امام‏ على عليه‏السلام و پيروان نظريه‏هاى امام عليه‏السلام روى داد و جهان اسلام، از كوفه‏ و بصره و مدينه و مكه، تا يمن را فرا گرفت. در اين  مناطق، دستاوردهاى مكتب‏ امام عليه‏السلام را اعلام مي كردند و در آنجا به نام امام، حكومت مى‏ نمودند. هر چند بغداد،تابع خلافت عباسيان بود، اما جنبشهاى انقلابى مزبور، بغداد را محاصره كرد و حكومت روز را مورد تهديد قرار داد.

به طور كلّي مدت امامت امام رضا عليه‏السلام بيست سال بود كه پنج سال اول آن در زمان خلافت هارون الرشيد ، پنج سال همزمان با خلافت محمّد امين و ده سال ديگر آن نيز معاصر با خلافت عبدالله المأمون، فرزندان هارون الرشيد بود.

مأمون پس از آنكه ديد هيچ راهي براي سوء استفاده از شخصيت امام رضا وجود ندارد و روز به روز بر محبوبيت وي نزد مردم افزوده مي شود، احساس خطر كرد و در آخر ماه صفر سال 203 هجري با خوراندن زهر، وي را به شهادت مي رساند. سن مبارك آن حضرت در زمان شهادت، پنجاه و پنج سال بود.

برپچسب مطلب: امام رضا  امام هشتم  شهادت امام رضا  شهادت امام هشتم  ثامن  مشهد  مرقد امام رضا  زندگینامه  امام رضا  وفات امام رضا  روش امام رضا  سخن زیبا  امام رضا  پند امام رضا

- مطلب مرتبط:
28 صفر - رحلت پیامبر اکرم
28 صفر - شهادت امام حسن

مطلب از : mehramouz.blogfa.com