در ميان امامان و اهل بيت  غريب تر و تنهاتر از  حسن بن علي را نمي توان يافت.
امام حسن عليه السلام به مدت ده سال تمام گرفتار غربت و پيمان شكنيهاي مردم بود، به گونه اي كه در طول اين مدت نتوانست افكار و انديشه هاي والا و عميق خود را كه از پدر و جدّ بزرگوارش آموخته بود را براي مردم تبيين كند.

از يك طرف جفاي مردم و از طرف ديگر دسيسه ها و تبليغات منفي معاويه، دست به دست هم داده بودند تا غربتي جانكاه را براي امام رقم بزنند. از اصحاب و ياران اندك او مي  توان به عمق مظلوميتش پي برد ، آنگونه كه گفته مي شود تعداد ياران او از بيست نفر بيشتر نبوده است!
غريبي كه در خانه خويش نيز غريب بود. و چه دردي جانسوزتر و جانگدازتر از اين درد كه انسان در ميان خانه و خانواۀ خود غريب باشد. خانواده اي كه همراز و محرم انسان بايد باشد؛
امام حسن غريبه اي بود كه غربت در  خانه اش  نيز راه يافته بود. پيش از او پدرش علي نيز به اين غربت دچار بود امّا غربت علي به خانه نرسيده و غربت علي را تنها بيرون از خانه و در ميان مردم و  اجتماع مي توان ديد. امام علي عليه السلام   در خانه خود همسر با وفايي چون فاطمه داشت كه بار سنگين مسئوليت را از روي دوشش بر مي داشت و او را در تمام مشكلات دلداري مي داد و مايه دلگرمي او بود. اما امام حسن نه تنها در بين مردم و ياران خويش ياور و محرمي نداشت، بلكه همسرش جعده دختر اشعث نيز رسم جفا در پيش گرفته، و با تحريك دشمن سرسخت او و پدرش، معاويه فرزند ابوسفيان، به او زهر خوراند و سبب شهادت آن امام بزرگوار گشت؛ و اين اوج مظلوميت او را نشان مي دهد.زهري كه امام حسن عليه السلام را با آن به شهادت رساندند، زهر بسيار قوي و كشنده اي بود كه معاويه از پادشاه روم تهيه كرده بود، كه به تفصيلي كه در كتابهاي تاريخي ذكر شده، جُعده همسر امام حسن عليه السلام را با وعدۀ اينكه در صورت به شهادت رساندن امام عليه السلام ، او را به همسري فرزندش يزيد در خواهد آورد؛ فريفت، از جمله كساني كه به طور مستقيم در تحريك همسر امام حسن نقش عمده اي را ايفا كرده اند، مي توان به اشعث* پدر جُعده و مروان بن حكم ، كه هر دو شخصيت در شهادت امام علي پدر بزرگوار امام حسن عليهما السلام نيز دست داشتند، نام برد.
جعده كه فريفته وعدۀ بي اساس معاويه شده بود، زهر را در ظرف شير مي ريزد، و به آن امام مظلوم مي خوراند.امام پس از نوشيدن شير احساس درد شديدي در درون خود كرد.كه به گفته پزشكي كه براي معاينه و معالجه امام آورده بودند، زهر تمام امعاء او را پاره پاره كرده بود.
امام چند روز در حالت بيماري و درد شديد بسر بردند و سر انجام در بيست و هشتم صفر سال چهل و نهم هجرت در سن چهل و هفت سالگي ،جان به جان آفرين تسليم كرد.

                     بر درد دل خلق طبيب است حسن        *.*     هــر چند ز درد، غم نصيب است حسن
                           مـهـدي بـه كـنار قبر او مي گريد        *.*     تـا خـلـق نـگويـند غـريـب است حسن

مطلب از : mehramouz.blogfa.com